© Marcel Otterspeer

In gesprek met Barrie Stevens

Barrie Stevens (77) staat al zestig jaar op het toneel. Toch durfde de van origine Britse acteur zich nooit kwetsbaar op te stellen. Achter de veilige muur van kostuum, make-up, glitter en glamour liet hij zich omarmen door het Nederlandse publiek. Van Snip & Snap tot Ja zuster, nee zuster. Van Dancing With the Stars tot Make up your mind. Nu is er zijn theatervoorstelling I’m an Artist; een theaterspecial waarin Barrie zijn levensverhaal vertelt. 

Zijn levensverhaal ging niet altijd over rozen: zo vluchtte hij naar Nederland, omdat het uiten van zijn geaardheid in Groot-Brittannië verboden was en zag al zijn bezittingen tijdens een woningbrand in rook opgaan. Maar zijn doorzettingsvermogen en deelname aan de Soundmixshow maakte van hem de meest positief gestemde en bekendste choreograaf en entertainer van Nederland. Toch kent men dit podiumdier van veel meer: Tita Tovenaar, Ja Zuster - Nee Zuster, ‘de man van’ Leen Jongewaard en de Snip & Snap Revue. En dat is exact wat het publiek in I’m an Artist te zien krijgt. Een intiem levensverhaal in een grootschalige revue, uitgevoerd door slechts twee artiesten: multitalent Barrie Stevens en toetsenist Alberto Klein Goldewijk. 

Journalist Marlou Holshuijsen van Parool ging met Barrie in gesprek over zijn nieuwe voorstelling.

U staat al zestig jaar op het podium maar nog nooit alleen. Vindt u het spannend?
‘Het heeft lang geduurd om hier te komen. Jarenlang mag ik in de meest prachtige producties spelen. Vanaf het eerste moment wist ik dat een podium de plek is waar ik me geaccepteerd voel. In de spotlight tussen alle andere acteurs maar ook samen in het donker achter het decor creëerde ik mijn eigen veilige wereld. Alles is eng alleen. Opkomen van achter de coulissen, de drie meter die ik moet afleggen om op te komen. Het lege podium zonder groots decor en medespelers. Enkel met de geweldige pianist Alberto Klein Goldewijk, vertel ik mijn verhaal. Dit had ik vroeger nooit gedurfd.’

En waarom wilt u het dan toch doen, zo alleen?
‘Ik wilde meer in mezelf zoeken en meer durven. Anderhalf jaar geleden voelde ik me opgesloten. Ik werd opstandig van het niks mogen en het binnen blijven. Ik dacht, hoe zorg ik ervoor dat de periode dragelijk wordt? In het Engels werkte ik aan mijn levensverhaal. Op een gegeven moment durfde ik het op te sturen naar regisseur en vertaler Vincent van den Elshout.’

Vond u het moeilijk om met iemand aan uw levensverhaal te werken?
‘Nou en of. Belangrijke gebeurtenissen moesten soms wijken voor het verhaal. Dat vond ik erg frustrerend. Ik ben gewend mijn eigen ding te doen, nu werd ik gedwongen na te denken over andere vormen. Een speelse discipline waar ik aan moest wennen. Oh, en ik ben héél eigenwijs.’

U was gefrustreerd tijdens de repetities…
‘Deze regisseur is zo lief, zo toegewijd. En ik ben een dramaqueen. Soms dacht ik echt dat het niks zou worden. ‘Ik kan het niet’ schreeuwde ik. Dan liet hij het even gaan om me daarna naar een hoger niveau te tillen. Dit heeft me gebracht naar een plek in mijzelf die ik nog niet kende. Ik heb de artiest gevonden die kan spelen in de meest pure vorm.’

Heeft u lang naar deze man gezocht?
‘Misschien heb ik te lang vastgezeten in mijn relaties. Achttien jaar met Leen Jongewaard en daarna nog drie of vier jaar met iemand anders. Een veel jongere man. Ik heb me altijd gebonden aan degene waar ik mee was omdat ik dacht dat ik iemand anders nodig had om mijn leven te verrijken. Toen dat eindigde besloot ik mezelf gelukkig te maken in plaats van verwachten dat iemand dat voor me moet doen.’

Heeft de houvast die u in een relatie zocht met uw opvoeding te maken?
‘Ik ben in een situatie opgegroeid waarin homoseksualiteit verboden was. Niet bij mijn ouders, zij deden niet moeilijk. Maar ik wilde ze niet het gevoel van schaamte geven. Dat mensen zouden pesten en zeggen ‘jouw zoon is een homo’. Als ik in deze tijd zou zijn geboren dan zouden we er goede gesprekken over voeren. Helaas heb ik die nooit gehad.’

Straks zweeft uw leven in anderhalf uur door de zaal. Zullen we wat kleine dingen verklappen? 
‘Men verwacht glitter, drama, orkesten en show. Dat gebeurt allemaal niet. Ik kom op met een koffer. Het is mijn bagage. Ik sta op een perron en er is vertraging. Ik zing, dans, verkleed en vertel.’ 

Wat zijn de eerste reacties? 
‘Zeer emotioneel. Het is ‘t grootste compliment dat je me kunt geven. Ik kan in I’m an artist niks verbloemen. Ik ben lang een knuffelbeer geweest en daar ben ik dankbaar voor. Nederland heeft me omarmd. Maar hier word je snel niet meer gezien buiten het hokje waar je ooit in terecht bent gekomen. Ik ben meer dan dat. Ik denk dat ik veel sterker ben dan ik van mezelf wil accepteren. Het is best kwetsbaar zonder glitter.’ 

Is het eng, alleen zijn? 
‘Ik ben een ouwe homo van 77 jaar. Ik woon in Amsterdam. Ik kijk graag, als je begrijpt wat ik bedoel.’ ‘Maar ik mis de warmte, het lijf en de zoen. Ik heb geen vader en ook geen moeder meer. Ik heb mijn broer en zus nooit meer gezien. Ik heb geen vaderland maar wel een moederland gevonden. Ik blijf graag nog even hier, als Amsterdam het goed vindt.’ ‘Dit is wie ik ben. In al mijn kwetsbaarheid. Geen theatrale trucjes. De confrontatie met mezelf samen met publiek. Het is doodeng maar dit is precies wat ik nu moet doen.’ Glimlacht breed. 

 

I'm an Artist | do 8 dec 20:15

Info & Tickets 

 

 

I'm an Artist

I'm an Artist

Barrie Stevens

do 8 dec 20:15 - 21:45
  • Theaterconcert